វុឌ្ឍិ
វុត-ឍិ បា.; សំ. ( ន. ) (វ្ឫទ្ធិ) សេចក្ដីចម្រើន; ការលូតលាស់, ដុះដាល, បរិបូណ៌; ការកើតកាលវាលគុម្ព : មានវុឌ្ឍិ ។ វុឌ្ឍិកម្ម អំពើដែលនាំឲ្យមានសេចក្ដីចម្រើន ។ វុឌ្ឍិការណ៍ ហេតុដែលនាំឲ្យមានសេចក្ដីចម្រើន, ហេតុនៃសេចក្ដីចម្រើន ។ វុឌ្ឍិកាល ឬ--សម័យ កាលឬសម័យដែលមានសេចក្ដីចម្រើន ។ វុឌ្ឍិជន្ម (--ជន់) ឬ ជន្មវុឌ្ឍិ (ជន់-ន្មៈ--) អាយុដែលចម្រើនឬសេចក្ដីចម្រើនអាយុ ។ វុឌ្ឍិធម៌ ធម៌ឬសភាវៈដែលនាំឲ្យមានសេចក្ដីចម្រើន ។ វុឌ្ឍិពរ ឬ វរវុឌ្ឍិ (វៈរៈ--) ពរដ៏ចម្រើន ឬសេចក្ដីចម្រើនដោយពរ ។ វុឌ្ឍិភាព ភាព, បែបបទ, ដំណើរដែលនាំឲ្យមានសេចក្ដីចម្រើន ។ល។ ប្រើជាបទសមាសរៀងពីខាងចុងនាមសព្ទដទៃបានតាមគួរដល់ការប្រកប, ដូចជា គុណវុឌ្ឍិ (គុណៈ --) សេចក្ដីចម្រើនដោយគុណ ។ ធនវុឌ្ឍិ (ធៈនៈ--) សេចក្ដីចម្រើនដោយទ្រព្យ ។ បុញ្ញវុឌ្ឍិ (ប៉ុញ-ញ៉ៈ--) សេចក្ដីចម្រើនដោយបុណ្យ ។ ពលវុឌ្ឍិ (ពៈលៈ--) សេចក្ដីចម្រើនកម្លាំង ។ ភោគវុឌ្ឍិ (--គៈ--) សេចក្ដីចម្រើនភោគៈ ។ យសវុឌ្ឍិ (យៈសៈ--) សេចក្ដីចម្រើនដោយយស, ដោយបរិវារ ។ លាភវុឌ្ឍិ (--ភៈ--) ការចម្រើនលាភ ។ សិរីវុឌ្ឍិ សេចក្ដីចម្រើនសិរី ។ សីលវុឌ្ឍិ (--ល៉ៈ--) សេចក្ដីចម្រើនឬការបរិបូណ៌ដោយសីល ។ សុខវុឌ្ឍិ (សុ-ខៈ--) សេចក្ដីចម្រើនដោយសុខ ។ល។