វេតាឡិក

បា. ឬ សំ. ( ន. ) អ្នក​វាយ​ស្គរ​ឬ​គោះ​ត្រដោក​ចាំ​យាម; អ្នក​ផ្លុំ​ត្រែ​ដាស់​គេ​ឲ្យ​ភ្ញាក់; អ្នក​ច្រៀង​ភ្លេង ។ វៃតាលិក