វេទាន្ត

--ទាន-តៈ ឬ--ទាន សំ.; បា. ( ន. ) (< វេទ + អន្ត “ទី​បំផុត, ចុង”; វេទន្ត) ទី​បំផុត​នៃ​វេទ (ឧបនិស័ទ) គឺ​ការ​ចេះ​វេទ​ចប់​គ្រប់គ្រាន់​របស់​ពួក​ព្រាហ្មណិក... (តាម​លទ្ធិ​ព្រាហ្មណ៍) ។