បា.; សំ. ( ន. ) (វេទិន៑) អ្នកចេះវេទ; អ្នកមានចំណេះ; អ្នកប្រាជ្ញ : អ្នកវេទី, ពួកវេទី ។ បើស្រ្តីជា វេទិនី ។
