សន្ដោស
សន់-ដោស បា.; សំ. ( ន. ) (សន្តោឞ ឬ សំតោឞ) សេចក្ដីត្រេកអរ, ពេញចិត្ត ចំពោះវត្ថុ... ជារបស់ខ្លួន គឺបានប៉ុន្មានក៏ល្មមចិត្តត្រឹមប៉ុណ្ណោះ មិនរវះរវាម, មិនវាតអាទិ៍ ហួសហេតុឬហួសទំនង : មានសន្តោស, ចិញ្ចឹមជីវិតដោយសន្ដោស ។ ខ្មែរប្រើជា កិ. ឬ គុ. ក៏មាន : គួរសន្ដោសទៅ !; ចិត្តសន្ដោស, ធម៌សន្ដោស (ម. ព. សន្តុដ្ឋី និង អត់ឱន ក្នុងពាក្យ អត់ ១ កិ. ផង) ។