សមណុត្តមាភិសេក

សៈម៉ៈណុត-តៈម៉ាភិ សែក បា.; សំ. ( ន. ) (សមណ + ឧត្តម + អភិសេក; ឝ្រមណ + ឧត្តម + អភិឞេក) ការ​អភិសេក​ឲ្យ​ឡើង​ជា​សមណៈ​ខ្ពង់ខ្ពស់​គឺ​ការ​អភិសេក​សមណៈ​ឲ្យ​ឡើង​ជា សម្ដេច​សង្ឃ ។