សម្បូរ

ដោយWiktionary
Jump to navigation Jump to search
  1. សំ. បា. ( កិ. ឬ គុ. ) (< សំ > សម៑ “គ្រប់​ព្រម; ណាស់” + បូរ “ពេញ”) ពេញ​ពាស; បរិបូរ​ក្រៃ​ពេក, គរគោគ : ទឹក​ភ្លៀង​សម្បូរ, ស្រុក​សម្បូរ ។ សម្បូរ​ពោរ​ពាស សម្បូរ​សល់​ផល ។ សម្បូរ​ហូរ​ហៀរ សម្បូរ​គរគោក ។ល។ វេវ. សម្បូណ៌ ។
  2. ភូមិនៃឃុំសង្កែពីរ
  3. ភូមិនៃឃុំស្រយង់