សម្ភិត
សំ-ភិត សំ. បា. ( កិ. ឬ គុ. ) ភ័យខ្លាំង, ភ័យចំប្រប់; ដែលខ្លាចខ្លាំង (ព. កា.) : ព្រឹកមិញចូលព្រៃ ស្រាប់តែមានភ័យ ពុំបានជាគិត ប្រទះដំរី-- មួយគួរសម្ភិត ឃើញភ្លាមខ្ញុំមឹត ឥតងាកមើលក្រោយ ។ សម្ភិតចិត្ត (--តៈ--) ចិត្តភ័យចំប្រប់ ។ សម្ភិតភាព (--តៈ--; បា. សម្ភិតត្ត ឬ សម្ភិតភាវ) សេចក្ដីខ្លាចខ្លាំង ។ល។ សម្ភីត