សម្ភិន្ន
សំ-ភិន សំ. បា. ( កិ. ឬ គុ. ) បែកឬធ្លាយហើយ; ដែលបែកឬធ្លាយហើយ; ដែលបែកបាក់គ្នា (ព. កា.) : ញាតិមិត្រសម្ភិន្ន ព្រោះការទាក់ទិន ដោយក្តីប្រកាន់ ថាមានតែអញ ទើបពេញសំខាន់ ចិត្តនឹកក្រណាន់ មិនព្រមស្រួលស្រប ។ បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ អ. ថ. ស័ម-ភិន-នៈ, ដូចជា សម្ភិន្នញាតិ ញាតិដែលបែកគ្នា, ដែលកើតឈ្លោះប្រកែកបែកបាក់គ្នា ។ សម្ភិន្នវង្ស វង្ស, ត្រកូលដែលបែកគ្នា ។ល។