សម្មជ្ជន
ស័ម-មុ័ច-ជៈ នៈ បា.; សំ. ( ន. ) (សំមាជ៌ន ឬ សម្មាជ៌ន) ការបោស, ការបោសច្រាស, ការបោសសម្អាត (ហៅ សម្មជ្ជនកម្ម ក៏បាន : ធ្វើសម្មជ្ជនកម្ម “បោស, បោសសម្អាត”) ។ សម្មជ្ជនកិច្ច ការរវល់បោសសម្អាត ។ សម្មជ្ជនវត្ត វត្តឬច្បាប់ប្រាប់បែបបោសសម្អាត ។ សម្មជ្ជនវេរ វេនបោសសម្អាត ។ សម្មជ្ជនានិសង្ស (បា. សម្មជ្ជន + អានិសំស) អានិសង្ស (ប្រយោជន៍) ដែលកើតពីការបោសសម្អាត ។ល។