សសាង្ក
សៈសាង សំ.; បា. ( ន. ) (ឝឝាំក ឬ ឝឝាង្ក < ឝឝ “ទន្សាយ” + អំក ឬ អង្ក “ស្នាម, គំនូស; គ្រឿងសម្គាល់”; សសំក ឬ សសង្ក < សស + អំក ឬ អង្ក) ជោតិភាពមានស្នាមទន្សាយ ឬមានរូបទន្សាយជាគ្រឿងសម្គាល់ (ព្រះចន្រ្ទ) ។ ព្រះចន្រ្ទបានជាហៅ សសាង្ក ព្រោះមានរូបស្នាមទន្សាយដែលព្រះឥន្រ្ទផ្តិតរូបពោធិសត្វ, កាល (ព្រះសក្យមុនី) ចាប់កំណើតជាទន្សាយប្រព្រឹត្តធម៌អស្ចារ្យ, ទុកជាគ្រឿងសម្គាល់អស់មួយកប្ប... (ព. កា.) : សសាង្គភ្លីស្វាងក្នុងរាត្រី កត្តិកបុណ្ណមីជិតអធ្រាត្រ ពពកអណ្តែតដាច់ឃ្លាតៗ រស្មីពព្រាតចាំងលើទឹក ។ វេវ. ចន្ទ ឬ ចន្រ្ទ, និសាករ, និសានាថ, សសិន ឬ សសី, សីតរង្សី, ហិមរង្សី, ឧឡុរាជ, នក្ខត្តរាជ, សោមៈ, ឥន្ទុ... ។