សស្រ្ត
ស័ស-ស្រ្តៈ សំ.; បា. ( ន. ) (ឝស្រ្ត; សត្ថ) គ្រឿងប្រដាប់ធ្វើដោយដែកមានមុខមុត មានកាំបិត, ផ្គាក់, ដាវ, លំពែង ជាដើម ។ ខ្មែរនិយាយក្លាយជា សស្រ្តា ឬ សត្រា (ហៅចំពោះតែគ្រឿងប្រហារ) ។ សស្រ្តការ អ្នកធ្វើគ្រឿងសស្រ្តា, ជាងសស្រ្តា ។ សស្រ្តគ្រឹះ ឬ សស្រ្តាគារ (សំ. ឝស្រ្ត + អគារ “ផ្ទះ”) ឃ្លាំងសស្រ្តាវុធ, អាយុធាគារ ។ សស្រ្តជីព, --ជីវៈ ឬ --ជីវិន អ្នកចិញ្ចឹមជីវិតដោយមុខការកាន់គ្រឿងសស្រ្តា (យោធា, ទាហាន) ។ សស្រ្តាយុធ ឬ សស្រ្តាវុធ (សំ. ឝស្រ្ត + អាយុធ; បា. សត្ថ+ អាវុធ) គ្រឿងសស្រ្តានិងអាវុធ (ខ្មែរប្រើ សស្រ្តាវុធ ជាង) ។ល។