សិខរិន

សិ-ខៈ-- សំ.; បា. ( ន. ) (ឝិខរិន៑; សិខរី; < ឝិខរ ឬ សិខរ “កំពូល; ចុង” + ឥន៑ ឬ ឦ “មាន”) ភ្នំ ; ដើម​ឈើ, ដង្គុំ​ឈើ ។ សិខរី