សិប-ពៈ-- បា.; សំ. ( ន. ) (សិវនី) តណ្ហា (តណ្ហាបានជាហៅ សិព្វនី ព្រោះជាគ្រឿងដេរចាក់ស្រែះចិត្តសត្វលោក) ។
