សុក្ក
សុក-កៈ បា.; សំ. ( គុ. ) (សុក្ក; ឝុក្ល) ស; ស្អាត, បរិសុទ្ធ; ថ្លា; ភ្លឺ ។ ន. ទឹកអសុចិ, ទឹកកាម: សុក្កៈឃ្លាតចេញ ។ សុក្កកម្ម អំពើបរិសុទ្ធ ។ សុក្កទន្ត (--ទ័ន) ធ្មេញស; អ្នកដែលមានធ្មេញស ។ សុក្កធម៌ ធម៌សឬធម៌បរិសុទ្ធ គឺបុណ្យ, កុសល ។ សុក្កធាតុ ដី-សពង ។ សុក្កបក្ខ (--បុ័ក; បា.; សំ. ឝុក្លបក្ស) ចំណែកខាងស, ប៉ែកខាងភ្លឺ គឺខាងខ្នើត (ព. ផ្ទ. កាឡបក្ខ ឬកាលបក្ស “ចំណែកខាងខ្មៅ, ប៉ែកខាងងងឹត គឺខាងរនោច”) ។ល។ សុក្កៈ