សុខោទ័យ
- សំ. បា. ( ន. ) (សុខោទយ < សុខ + ឧទយ “ការតាំងឡើង; ការលេចឡើងឬកើតឡើង; ការរះឡើង”) ការតាំងឡើងឬកើតឡើងនៃសេចក្ដីសុខ, កំណើតសេចក្ដីសុខ: កុសលជាសុខោទ័យរបស់សត្វលោក (អ. ថ. សាត់ត្វៈលោក, កុំថា សាត់លោក) ។
- អតីតស្រុកបច្ចន្តជនបទនៃក្រុងកម្ពុជាធិបតី