សុគតិ
--គៈតិ សំ. បា. ( ន. ) ដំណើរល្អ, ការទៅដោយល្អ (ចំពោះការស្លាប់កើត); ការប្រព្រឹត្តត្រូវផ្លូវ, ត្រូវគន្លងធម៌; គន្លងឬលំអានយុត្តិធម៌ ។ (បា.) ឋានសួគ៌ : ស្លាប់ទៅកើតក្នុងសុគតិ ។ សុគតិគមន៍ (--គំ) ដំណើរទៅកើតឯឋានសួគ៌ ។ សុគតិគមនំ (--គៈមៈន័ង) ន. (បា.) ការប្រព្រឹត្តឬរួបរួមគំនិតគ្នាដោយត្រូវផ្លូវត្រូវទំនង : នៅដោយសុគតិគមនំ (ព. បុ.) ។ សុគតិបរាយន៍ (--ប៉ៈរ៉ាយ) អ្នកដែលបម្រុងនឹងទៅកើតឯឋានសួគ៌ ។ សុគតិភព ឬ --ភូមិ (--ភប់ ឬ ភូម) ឋានសួគ៌ ឬស្រុកសួគ៌ ។ល។