សុចិ
--ចិ បា.; សំ. ( គុ. ) (ឝុចិ) ស្អាត, បរិសុទ្ធ, ហ្មត់ហ្មង, ឥតមន្ទិល, សុទ្ធ, ជ្រះ; សមរម្យ; ស; ថ្លា; ភ្លឺ, រុងរឿង, ត្រចះ, ត្រចង់; ល្អ; ស្លូតត្រង់ ។ ន. សេចក្ដីស្អាត, បរិសុទ្ធិ,... ។ សុចិកម្ម អំពើបរិសុទ្ធ; អ្នកដែលមានអំពើស្អាត ។ សុចិចរិត ចរិតល្អ; អ្នកដែលមានចរិតល្អ ។ សុចិចរិយា ចរិយាល្អ; ការប្រព្រឹត្តស្លូតត្រង់ ។ សុចិទន្ត (--ទ័ន) ធ្មេញស; អ្នកដែលមានធ្មេញស; របស់ដែលធ្វើដោយភ្លុកសុទ្ធ ។ សុចិធម៌ ធម៌បរិសុទ្ធ ។ សុចិភាព ភាវៈស្អាត; ដែលមានភាពល្អ ។ សុចិភូមិ ទីស្អាត ។ សុចិរង្សី រស្មីត្រចះ ។ សុចិវង្ស ពូជពង្សល្អ; អ្នកដែលមានវង្សត្រកូលល្អ ។ សុចិសណ្ឋាន ទ្រង់ទ្រាយល្អ; ដែលមានទ្រង់ទ្រាយសមរម្យ ។ សុចិសមាចារ មារយាទត្រឹមត្រូវ; អ្នកដែលមានមារយាទល្អ ។ សុចិសភាព សភាពល្អ; អ្នកដែលមានសណ្ដាប់ធ្នាប់ល្អ ។ល។