សុញ្ញោ
សុញ-ញ៉ោ ព. សា.; បា. ( កិ. ឬ គុ. ) (< សុញ្ញ “សូន្យ”) សូន្យ, ទទេ; ទាល់គំនិត; ទាល់ប៉ុច; ស្រុញត្រឹមប៉ុណ្ណោះ, ទៅទៀតពុំរួច : វាសុញ្ញោ ត្រឹមណឹងហើយ !; ការហ្នឹងវាសុញ្ញោអស់កើតជាអីហើយ !
សុញ-ញ៉ោ ព. សា.; បា. ( កិ. ឬ គុ. ) (< សុញ្ញ “សូន្យ”) សូន្យ, ទទេ; ទាល់គំនិត; ទាល់ប៉ុច; ស្រុញត្រឹមប៉ុណ្ណោះ, ទៅទៀតពុំរួច : វាសុញ្ញោ ត្រឹមណឹងហើយ !; ការហ្នឹងវាសុញ្ញោអស់កើតជាអីហើយ !