សូរ្យ
សូរ-យ៉ៈ ឬ សូ សំ.; បា. ( ន. ) (សូយ៌; សុរិយ) ព្រះអាទិត្យ ។ ប្រើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃបានតាមការប្រកប (ដូច សុរិយ ដែរ) : សូរ្យករ, --ការ ឬ--រស្មី រស្មីព្រះអាទិត្យ ។ សូរ្យកាល ពេលថ្ងៃត្រង់ ។ សូរ្យគតិ ដំណើរព្រះអាទិត្យ ។ សូរ្យគោត្រ គោត្រព្រះអាទិត្យ (ម. ព. សុរិយគោត្ត, សុរិយវង្ស ផង) ។ សូរ្យគ្រាស ឬ --គ្រាះ (សូ--) ដំណើរដែលរាហូចាប់ឬបាំងដួងព្រះអាទិត្យ (ម. ព. គ្រាស ឬ គ្រាះ ផង) ។ សូរ្យសែង (សូ--) ពន្លឺព្រះអាទិត្យ ។ល។