សេទៈ

បា.; សំ. ( ន. ) (សេទ; ស្វេទ) ញើស ។ ខ្មែរ​ច្រើន​ប្រើ​ជា សេទោ; (រ. ស.) : ព្រះ​សេទោ ញើស​ក្សត្រិយ៍ ។