សេល

សេ-ល៉ៈ បា.; សំ. ( ន. ) (ឝៃល) ភ្នំ (ភ្នំ​ថ្ម) ។ ព. កា. ប្រើ​ជា សេលា, សេលោ, សេលំ (--លុ័ង) ក៏​បាន ។ សេល​បព៌ត (--បរពត់) ភ្នំ​ថ្ម ។ សេល​ម័យ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ភ្នំ, ដែល​ដេរដាស​ដោយ​ភ្នំ : ប្រទេស​សេលម័យ ។ល។