បា. ( គុ. ឬ ន. ) (< សេស) ដែលសល់; សំណល់, (ព. កា.) : មនុស្សបរោ សេសោអបល័ក្ខណ៍ អាងវាយអាងធាក់ បំពាក់បំពាន ។ សេសោ
