សំណព្វ
--ណប់ ( គុ. ) ដែលពេញសព្វគ្រប់ក្នុងចិត្ត, ដែលគាប់ចិត្ត, ដែលគាប់គួរ, ដែលឥតមានទាស់អធ្យាស្រ័យ : ព្រះមហេសីសំណព្វ; សិស្សសំណព្វ, កូនសំណព្វ (ធ្លាប់ប្រើមកថា សំណប់, ប៉ុន្តែកែជា សំណព្វ វិញដើម្បីឲ្យស្របនឹងពាក្យដើមដែលជាកិរិយាសព្ទថា សព្វ; ម. ព. សព្វ កិ. ផង) ។