ស្ដម្ភ
ជើង ដ, អ. ថ. ស្ដំ សំ.; បា. ( ន. ) (ស្តម្ភ ជើង ត; ថម្ភ) សសរ ។ គុ. ឬ ន. រឹងរូស, រឹងត្អឹង; រឹងប៉ឹង; មាំមួន; អ្នករឹងត្អឹង, មុខរឹង ។ ខ្មែរហៅសសរដែលគេបណ្ដុះភ្ជាប់លើធ្នឹមទាបត្រង់ល្វែងបាំងសាចវិហារឬសាលាថា សសរស្ដម្ភ ។ មើលពាក្យ ចតុស្ដម្ភ ផង ។ ស្ដុកស្ដម្ភ រឹងជំហរ; មាំមួន (ដោយទ្រព្យសម្បត្តិ) : មនុស្សស្ដុកស្ដម្ភ, មានទ្រព្យស្ដុកស្ដម្ភ ។ល។