ស្រប៉ើក
( គុ. ) ដែលមានសណ្ឋានស្ដើងហើបឡើងជាងប្រក្រតី : ក្រមរឈើស្រប៉ើក, ក្រចករបើកស្រប៉ើង ។ ព. ប្រ. ដែលអែបអបដោយសារគេ, ដែលឥតអំណាច : មនុស្សស្រប៉ើក (ព. ម.) ។
( គុ. ) ដែលមានសណ្ឋានស្ដើងហើបឡើងជាងប្រក្រតី : ក្រមរឈើស្រប៉ើក, ក្រចករបើកស្រប៉ើង ។ ព. ប្រ. ដែលអែបអបដោយសារគេ, ដែលឥតអំណាច : មនុស្សស្រប៉ើក (ព. ម.) ។