ស្រព
ស្រប់ សំ. ( កិ. ) (ឝ្រវ ឬ ស្រវ, វ> ព = ឝព ឬ ស្រព ប្រើជា ន. “ការស្រោច; ការសម្រក់; ការបង្ហូរ”) ប្រស់ទឹកឲ្យសើម, ឲ្យជោក, ឲ្យនៅស្រស់: ស្រពទឹកស្លឹកម្លូកុំឲ្យស្រពោន, កុំឲ្យស្វិត ។ (រ. ស.) លាង, ជម្រះ, លុបឲ្យជ្រះ ឲ្យស្អាត : ស្រពព្រះភ័ក្រ្ត គឺជម្រះព្រះភ័ក្រ្ត (លុបលាងមុខឲ្យស្អាត) ។ ស្រោចស្រព ម. ក្នុង ព. ស្រោច។