ស្រោក
( ន. ) ប្រដាប់ក្រងដោយចម្រៀកកូនឈើ ឬឫស្សីជាដើម មានសណ្ឋានច្រឡោ សម្រាប់ដាក់ផ្លែឈើដែលបេះបានក្នុងព្រៃ : ផ្លែមាក់ប្រាងមួយស្រោក (អ្នកស្រុកខ្លះហៅ ស្រោប) ។
( កិ. វិ. ) ស្រុះគ្នាជាឯកប្បហារ: ស្ទុះស្រោកឡើងព្រមគ្នា, ពួកទាហានដើរស្រោកចុះស្រោកឡើង ។ គុ. ស្រួយខ្លាំងងាយកាច់, ងាយច្របាច់ជាដើម (ខ្ញោក) : ស្រួយស្រោក ។ ឧ. សូរឮដោយជាន់លើវត្ថុស្រួយមានស្លឹកឈើទុំៗ ជាដើម (សូរឮ ប្រោក), ឬសូរឮដោយមនុស្សច្រើននាក់ ដើរបោះជំហានព្រមៗគ្នា : ដើរជាន់ស្លឹកឈើស្រោកៗ ។