ស្វច្ឆន្ទ
ស្វ័ច-ឆ័ន សំ.; បា. ( គុ. ឬ ន. ) (សច្ឆន្ទ) ដែលមានសេចក្ដីពេញចិត្តចំពោះខ្លួនឯង ឬចំពោះអំពើរបស់ខ្លួន; ដែលតាមទំនើងចិត្តខ្លួន; អ្នកដែលប្រពឹ្រត្តតាមទំនើងខ្លួនឯងបាន, អ្នកដែលជាអធិបតីលើខ្លួនឯង; សេរី, សេរីភាព, ស្វៃរិន, អត្តាធីន : មនុស្សស្វច្ឆន្ទ (ប្រើជា សច្ឆន្ទ ក៏បាន; បើស្ត្រីជា ស្វច្ឆន្ទា ឬ សច្ឆន្ទា) ។