ហិមាល័យ

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

ហិ-ម៉ាល៉ៃ ឬ--ល៉ៈយ៉ា សំ. បា. ( ន. ) (< ហិម “ទឹក​សន្សើម” + អាលយ “លំនៅ” = លំនៅ​នៃ​ទឹក​សន្សើម) ឈ្មោះ​ដង​ភ្នំ​ច្រើន​សង្កាត់​ជាប់​ត​ៗ​គ្នា រាំង​ព្រំ​ដែន​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​ពី​ទិស​ខាង​កើត​ទៅ​ទិស​ពាយ័ព្យ នៅ​ក្នុង​ចន្លោះ​នៃ​ក្បាល​ទន្លេ​ព្រហ្ម​បុត្រ​និង​ទន្លេ​ឥណ្ឌុស​ឬ​ស៊ិន្ទ (ក្នុង​សម័យ​បុរាណ​ហៅ ភ្នំ​ហិមវ័ត ឬ ភ្នំ​ហិមវ័ន្ត, ខ្មែរ​ច្រើន​ហៅ ភ្នំ​ហិមពាន្ត ឬ ហេមពាន្ត) ពួក​អ្នក​ភូមិ​សាស្រ្ត​បាន​ពិនិត្យ​មើល​ដោយ​គ្រឿង​វាស់ សម័យ​បច្ចុប្បន្ន​ឃើញ​បណ្តោយ​ដង​ភ្នំ​នេះ ២. ២៥០ គីឡូម៉ែត្រ, ត្រង់​កំពូល​ដែល​ខ្ពស់​ៗ​ជាង​គេ ខ្លះ​មាន​កម្ពស់ ៨. ៨៦០ ម៉ែត្រ, ខ្លះ​ខ្ពស់ ៨. ៥៨១ ម៉ែត្រ, ខ្លះ​ខ្ពស់ ៨. ៥៨០ ម៉ែត្រ; កំពូល​ក្រៅ​ពី​នេះ​ក៏​សុទ្ធ​សឹង​តែ​ខ្ពស់​ៗ​ត្រដឹម​ត្រដែត​ចុះ​តាម​លំដាប់​ៗ​គ្នា, ជា​ដង​ភ្នំ​មាន​ឈ្មោះ​លេច​ឮ​ប្រាកដ​ពេញ​សកល​លោក... (ម. ព. ហិមៈ និង ហិមពាន្ត ផង) ។ ហិមាលយា