ហីន

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

ហី-នៈ ឬ ហិន សំ. បា. ( គុ. ) ថយ​ថោក ឬ ថោក​ថយ, ថោក​ទាប; ទាប; ទន់ទាប; ខ្ជីខ្ជា; ពុំ​ប្រសើរ; តូច (ម. ព. ហិន ផង) ។ បើ​រៀង​ភ្ជាប់​ពី​ខាង​ដើម​សព្ទ​ដទៃ អ. ថ. ហី-នៈ, ដូច​ជា ហីន​កម្ម អំពើ​ឬ​ការ​ថោក​ទាប ។ ហីន​ជាតិ​ ជាតិ​ទាប ។ ហីន​ធម៌ ធម៌​ថោក​ទាប, អកុសល​ធម៌ ។ ហីនប្បណីត ឬ --ប្រណីត (--ន៉ាប់-ប៉ៈណេត ឬ--ប្រៈ--) ឧត្តម​និង​ថយ​ថោក ។ ហីនប្បណីត​ភាព ឬ--ប្រណីត​ភាព (--តៈភាប) ភាព​ឧត្តម​និង​ថយ​ថោក ។ ហីន​ភេទ ភេទ​ទាប ។ ហីន​ល័ក្ខណ៍ ឬ --ល័ក្សណ៍ (ហីនៈ ល័ក ឬ ហិន--) ល័ក្ខណ៍​ថោក​ទាប; ដែល​មាន​ល័ក្ខណ៍​ថោក, ថោក​ឫក, ខាត​ល័ក្ខណ៍ ព. កា. ថា : រី​ឯ​ហីន​ល័ក្ខណ៍ នោះ​មាន​បី​ថ្នាក់ មួយ​គេ​ឥត​ហៅ ខ្លួន​ដើរ​ជជ្រក- មមក​ចូល​ទៅ នេះ​ប្រាជ្ញ​លោក​ហៅ ថា​ហីន​លក្ខណា ។ ពីរ​ឥត​គេ​សួរ ការណ៍​គួរ​ពុំ​គួរ ខ្លួន​ចេះ​តែ​ថា ប៉ោច​ៗ​ម្នាក់​ឯង ឥត​ក្រែង​នរណា អ្នក​ប្រាជ្ញ​លោក​ថា កិរិយា​ហីន​ល័ក្ខណ៍ ។ បី​ពោល​អួត​ខ្លួន អួត​ពេក​ផ្ទួន​ៗ អួត​ហួស​វោត​វគ្គ អ្នក​ឮ​គេ​គ្រាន់ ស្ទើរ​ផ្ទាន់​ឲ្យ​អាក់ រាប់​ថា​ហីន​ល័ក្ខណ៍ មាន​បី​ប្រការ ។ ហីន​វណ្ណៈ ដែល​មាន​វណ្ណៈ​ទាប (សូទ្រៈ) ។ ហីន​វាចា ឬ--វាទ សម្តី​ថោក​ទាប, សម្តី​ខ្ជីខ្ជា​ឬ​ផ្តេសផ្តាស ។ ហីន​វាទិន ឬ --វាទី អ្នក​ដែល​ច្រើន​តែ​និយាយ​ពាក្យ​ខ្ជីខ្ជា​ឬ​ផ្តេសផ្តាស, អ្នក​ដែល​ចូល​ចិត្ត​តែ​ខាង​និយាយ​សម្តី​ឥត​តម្លៃ (បើ​ស្រ្តី​ជា ហីន​វាទិនី) ។ល។