ហ្មត់ហ្មង
ស. ( គុ. ) (ហ្មត អ. ថ. ហ្មុត “អស់” + ហ្ម្ចង អ. ថ. ហ្ម៎ង “ដែលមិនស្អាត; ល្អក់”) ដែលអស់សេចក្ដីសៅហ្មង, អស់មន្ទិល; សុទ្ធសូន្យ; ល្អប្រពៃ; ស្អាតប្រពៃ; ស្អាតបាត : ចិត្តហ្មត់ហ្មង, ជ្រះហ្មត់ហ្មង, ល្អហ្មត់ហ្មង (សរសេរជា ម៉ត់ហ្មង ក៏មាន តែមិនសូវប្រើ ច្រើនប្រើតាមប្រភពដើមថា ហ្មត់ហ្មង នេះឯង) ។ ម. ព. ហ្មត់ និង ហ្មង ផង) ។