ហ្រ្វ័ង
បារ. ( ន. ) (Frein) ដែកបង្ហៀរដែលបង្ខាំក្នុងមាត់សេះ; គ្រឿងសម្រាប់ទប់កង់យានមិនឲ្យលឿនឬឲ្យឈប់នៅនឹង : ហ្រ្វ័ងរថយន្ត ។ ទប់ហ្រ្វ័ង ចាប់គ្រឿងទប់កង់យានឃាត់មិនឲ្យលឿនឬឲ្យឈប់នៅនឹង ។ ព. ប្រ. ទប់មាត់, ទប់ដំណើរលឿនទៅ : ខំទប់ហ្រ្វ័ងមិនឲ្យជ្រុលមាត់ (ព. ទ.) ។ ហ្រ្វាំង