អតេកិច្ឆ
អៈតេកិច-ឆៈ ឬ--ឆា បា.; សំ. ( គុ. ) (អតេកិច្ឆ; អ + ចិកិត្ស) ដែលមិនគួររក្សាបាន, ដែលអស់កែបាន, ដែលកែខៃលែងកើត : ទោសនុះជាអតេកិច្ឆា ។ ព. ផ្ទ. សតេកិច្ឆ, សតេកិច្ឆា ។ អតេកិច្ឆបុគ្គល បុគ្គលដែលមានទោសធ្ងន់ឥតអ្នកណាជួយបន្ធូរបន្ថយឬជួយសម្រាលបានឡើយ ។ អតេកិច្ចភាព ភាពឬដំណើរកែលែងកើត ។ អតេកិច្ឆរោគ រោគដែលពេទ្យអស់កែបាន (ហៅ អតេកិច្ឆាពាធ ក៏បាន) ។ អតេតិច្ឆាបត្តិ (បា. < អតេកិច្ឆ + អាបត្តិ) អាបត្តិដែលភិក្ខុត្រូវហើយនឹងនៅជាភិក្ខុភាវៈតទៅទៀតពុំបាន (អាបត្តិបារាជិក) ។ល។ អតេកិច្ឆា