អទិន្ន
អៈទិន-នៈ បា.; សំ. ( គុ. ) (អទត្ថ) ដែលមិនឲ្យ, ដែលគេមិនបានឲ្យ ។ អទិន្នភណ្ឌ ឬ --វត្ថុ ភណ្ឌៈឬវត្ថុដែលគេមិនបានឲ្យ ។ អទិន្នហារី អ្នកនាំយករបស់ដែលគេមិនបានឲ្យ (ចោរ); បើស្ត្រីជា អទិន្នហារិនី ។ អទិន្នាទាន (បា. <អទិន្ន + អាទាន “ការយក”) ការលួចទ្រព្យគេ ។ អទិន្នាទាយី (បា. < អទិន្ន + អាទាយី “អ្នកយក” អទិន្នហារី (បើស្ត្រីជា អទិន្នាទាយិនី) ។ល។