អធិករណៈ
អៈធិ-កៈរ៉ៈ ណៈ សំ. បា. ( ន. ) (អធិករណ) ការអាងហេតុផល; ទោស; រឿងហេតុ; វិវាទ, ជម្លោះ, ការទាស់ទែងគ្នា; ការប្តឹងប្រកាន់គ្នា, ក្តី, ក្តីក្តាំ : កើតអធិករណៈ, រម្ងាប់អធិករណ៍ ។ បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ សរសេរជា អធិករណ អ. ថ. អៈ-ធិ-កៈរ៉ៈណៈ, ដូចជា អធិករណមណ្ឌប (--ម័ន-ដប់) ឬ--មាល សាលាជំនុំក្តី ។ អធិករណលេខកៈ ស្មៀនតុលាការ (បើស្ត្រីជា អធិករណលេខិកា) ។ អធិករណលេខា ឬ --លិខិត លិខិតកាត់ក្តី, សាលក្រម ។ល។ អធិករណ៍