អធិជេដ្ឋ
អៈ-- បា.; សំ. ( គុ. ) (អធិជ្យេឞ្ឋ) ដែលជាចម្បងបំផុត, ដែលជាធំបំផុត; ប្រសើរផុត ។ ន. អ្នកដែលជាចម្បងបំផុត ឬអ្វីដែលប្រសើរផុត (ឥត្ថី. អធិជេដ្ឋា; ប្រើជា អភិ-- ក៏បាន) ។
អៈ-- បា.; សំ. ( គុ. ) (អធិជ្យេឞ្ឋ) ដែលជាចម្បងបំផុត, ដែលជាធំបំផុត; ប្រសើរផុត ។ ន. អ្នកដែលជាចម្បងបំផុត ឬអ្វីដែលប្រសើរផុត (ឥត្ថី. អធិជេដ្ឋា; ប្រើជា អភិ-- ក៏បាន) ។