អនង្គណ
អៈនុ័ង-គៈនៈ ឬ--គន់ បា.; សំ. ( គុ. ឬ ន. ) (< អន៑ “មិនមាន, ពុំ, ឥត” + អង្គណ “ទួល; កិលេស”; អន៑ + អង្គន) ដែលឥតកិលេស; អ្នកដែលឥតកិលេស (អរហន្ត); ដែលឥតសៅហ្មង; អ្នកបរិសុទ្ធ ។ អនង្គណភាព (អៈនុ័ង-គៈនៈភាប) ភាពឬភាវៈជាអ្នកឥតកិលេស, ឥតសៅហ្មង ។ ព. កា. ថា : ព្រះពុទ្ធអរហន្ត ជាអនង្គណ លើសលន់កន្លង ទាំងជាស្រែបុណ្យ នៃអស់ជនផង ព្រោះក្តីសៅហ្មង ប្រាសចេញអស់ហើយ ។ នរណាបានទាន់ ពុទ្ធារហន្ត តែងបានសុខស្បើយ ជួនបានសម្រេច មគ្គផលកន្តើយ អាចឆ្លងដល់ត្រើយ គឺនិញ្វនហោង ។