អនន្តរ
អៈន៉ន់-ដ សំ. បា. ( គុ. ) (< អន៑ “មិន, ពុំ, ឥត” + អន្តរ “ចន្លោះ, រវាង, ឱកាស;...”) ដែលមិនមានចន្លោះ, មិនមានរវាង, មិនមានឱកាស; ដែលចេះតែជាប់បន្តរឿយៗទៅ; ដែលជាលំដាប់តៗទៅ ។ បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ អ. ថ. អៈន៉ន់-តៈរ៉ៈ, ដូចជា អនន្តរកថា សម្ដីដែលចេះតែបង្ហូរទៅមិនឈប់ ។ អនន្តរគមនាគមន៍ (--គៈមៈនាគំ) ការទៅមកបន្តគ្នាមិនដាច់ ។ អនន្តរបុស្ប (--បុស) ឈើឬវល្លិដែលមានផ្កាមិនដាច់ ។ អនន្តរផល ឈើឬដំណាំដែលមានផ្លែមិនដាច់ ។ល។