អនភិសិត្តរាជ
អៈនៈភិសិត-តៈរាច បា.; សំ. ( ន. ) (< អន៑ “មិន, ពុំ, ឥត” + អភិ “ចំពោះ; ក្រៃលែង” + សិត្ត “ដែលស្រោចហើយ” + រាជ “ស្តេច”; អនាភិឞិក្ដរាជ < អន៑ + អភិ + ឞិក្ដ + រាជ) ព្រះរាជាដែលពុំទាន់បានអភិសេកនៅឡើយ (ក្សត្រិយ៍គ្រងរាជ្យ) ។ ព. ផ្ទ. អភិសិត្តរាជ, មុទ្ធាភិសិត្តរាជ ។