អនវទ្យ
អៈនៈវ័ត សំ.; បា. ( គុ. ) (អនវទ្យ; អនវជ្ជ) ដែលឥតទោស : មនុស្សអនវទ្យ, អំពើអនវទ្យ (ព. កា.) : រីមនុស្សអនវ័ទ្យ គ្នាបានជាភ្លាត់និយាយឆ្គាំឆ្គង ម្តងមុនដំបូង ពុំមែនយង់ឃ្នង គួរតែរំលង កុំចាប់កំហុស ។ ន. អ្នកដែលឥតទោស; អំពើដែលគ្មានទោស, ឥតកំហុស ។ វ័ទ្យ