អនស្ចារ្យ
អៈនុ័ស-ស្ចារ ឬ --ស្ចា សំ.; បា. ( គុ. ) (អនាឝ្ចាយ៌ < អន៑ + អាឝ្ចាយ៌; អនច្ឆរិយ < អន៑ + អច្ឆរិយ) ដែលមិនមែនជាអស្ចារ្យ, ដែលមិនគួរទះដៃស្ងើច, ដែលមិនគួរស្ងើច : ហេតុការណ៍នេះជាអនស្ចារ្យពុំគួរស្ងើចប៉ុន្មានទេ ។ ព. ទេ. ថា : ព្រះសព្វញ្ញូជាបរមគ្រូទ្រង់ត្រាស់ប្រាប់ភិក្ខុទាំងឡាយថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ, រីភ្លៀងបោក្ខរព័រ្សដែលបង្អុរចុះមកក្នុងគ្រានេះជាអនស្ចារ្យ ដ្បិតអញតថាគតបានត្រាស់ជាព្រះពុទ្ធប្រាកដក្នុងលោកហើយ, ន៏កាលដែលអញតថាគតកើតជាស្តេចវេស្សន្តរ ពុំទាន់បានសម្រេចលោកុត្តរធម៌ ភ្លៀងដ៏បវរបង្អុរចុះមកក្នុងកណ្តាលប្រជុំញាតិ ឲ្យរវាតចាកក្តីក្រោធចាស់ចេញចាកខន្ធសន្តាននោះទើបបានពេញជាអស្ចារ្យ ។ល។ ព. កា. ធៀបព្រះពុទ្ធតម្រាស់ក្នុងវេស្សន្តរជាតកនោះថា : ហៃភិក្ខុទាំងឡាយ ភ្លៀងអុរធ្លាក់ខ្ចាយ ជាបោក្ខរព័រ្ស គ្រាន់តែឲ្យញាតិ-អញមានអំណរ គេថាបវរ ប៉ុន្តែអនស្ចារ្យ ។ល។