អនាសវៈ
អៈន៉ាសៈវ៉ៈ បា.; សំ. ( គុ. ឬ ន. ) (អនាសវ < អន៑ “មិន, មិនមាន, ពុំ, ឥត” + អាសវ “គ្រឿងត្រាំ, ទឹកតម្រាំ”; អនាឝ្រវ < អន៑ + អាឝ្រវ, ខ្មែរប្រើឝ្រ > ស្រ, វ > ព ជា អនាស្រព) ដែលមិនមានអាសវៈ; អ្នកដែលឥតកិលេសជាគ្រឿងត្រាំក្នុងសន្តាន (អរហន្ត); បើស្ត្រីជា អនាសវា (ប្រើជា អនាស្រព ក៏បាន) ។ វេវ. ក្សីណាស្រព ឬ ខីណាស្រព ។ អនាសវបុគ្គល បុគ្គលជាអនាសវៈ (អរហន្ត; អរហន្តី) ។