អនុបការ
--ប៉ៈ-- សំ. បា. ( គុ. ) (< អន៑ “មិន, ពុំ, ឥត” + ឧបការ) ដែលមិនមានឧបការ; ដែលមិនមែនជាឧបការ ។ ន. អ្នកដែលឥតឧបការ (ប្រើជា និរុបការ ក៏បាន, មានអត្ថន័យដូចគ្នាដែរ) ។ អនុបការគុណ ដែលឥតឧបការគុណ; ដែលមិនមែនជាឧបការគុណ ។ អនុបការជន ជនដែលឥតមានឧបការដល់គ្នា ។ល។