អនុបវាទី
--ប៉ៈ-- បា.; ឬ សំ. ( ន. ) (< អន៑ “មិន, ពុំ, ឥត” + ឧបវាទី; < អន៑ + ឧបវាទិន៑ ) អ្នកដែលមិនពេញចិត្តនឹងការពោលតិះដៀល, អ្នកដែលមិនចេះនិយាយតិះដៀលគេ; អ្នកដែលសុខចិត្តនៅស្ងៀមមិនស្ដីថាទៅលើអ្នកណា (បើស្ត្រីជា អនុបវាទិនី) ។ អនុបវាទិន