អនោកាស
អៈ-- បា.; សំ. ( គុ. ) (< អន៑ “មិន, ពុំ, ឥត” + ឱកាស; អនវភាឝ < អន៑ + អវកាឝ) ដែលមិនមានឱកាស : ទីអនោកាស, ពេលអនោកាស ។ ន. ប្រទេសឬទីដែលមិនទំនេរ : ដីនោះជាអនោកាស ។ អនោកាសគ្រឹះ (--សៈ--) ផ្ទះដែលមិនទំនេរ ។ អនោកាសដ្ឋាន (--ស័ត-ឋាន) ទីដែលមិនមានឱកាស, ទីមិនទំនេរ ។ល។