អនោតត្ត
អៈន៉ោត័ត បា.; សំ. ( ន. ) (< ន > អន “មិន, ពុំ, ឥត” + ឱ < អវ “ទាប, ចុះ; សព្វ, ទួទៅ” + តត្ត < តប + ត “ក្ដៅ”; អនវតប្ត < អន៑ + អវ + តប្ត < តប + ត “ស្រះធំមានទឹកមិនត្រូវកម្ដៅថ្ងៃ”) ឈ្មោះស្រះធំឬបឹងធំមួយក្នុងពួកស្រះធំឬបឹងធំដែលហៅ មហាស្រះ ទាំង ៧ ក្នុងទីប្រជុំភ្នំហិមពាន្ត : ស្រះអនោតត្តមានទឹកថ្លាឆ្ងាញ់គួរឲ្យនឹកចង់ផឹកចង់ងូត (ខ្មែរច្រើនហៅ អនោតត្តស្រះ អ. ថ. --ត័ត-តៈ--, ឬហៅក្លាយជា អនោតស្រះ ក៏មាន អ. ថ. --តៈ--) ។