អន្ទោកអន្ទោល
( កិ. ) តាមអង្វរទទូចទទែមិនលែង, ដិតដោយយំដោយតាមគោរពឬតាមអង្វរករគេមិនលែង : ខំអន្ទោកអន្ទោលសុំយ៉ាងណា ក៏នៅតែមិនព្រមឲ្យ ។ ប្រើជា កិ. វិ. ក៏បាន “ដែលចេះតែអង្វរទទូចទទែមិនលែង” : គាត់ចេះតែមកនិយាយអន្ទោកអន្ទោលឲ្យខ្ញុំទៅជួយសង្រ្គោះដោះទុក្ខ... ។