អពមង្គល
អៈ ឬ អប់-ពៈមង់-គល់ សំ. បា. ( ន. ) (អវមង្គល < អវ “ចុះ; ទាប; ប្រាសចាក; ឥត;...” + មង្គល “សេចក្ដីសុខ, សេចក្ដីចម្រើន, ហេតុដែលជាកំណើតនៃសេចក្ដីសុខ-ចម្រើន; ស្រីសួស្ដី”, ខ្មែរប្រើ វ > ព) សេចក្ដីមិនចម្រើន; ហេតុដែលនាំឲ្យវិនាស, ឲ្យអាប់ឱន : ហេតុឬអំពើណាដែលនាំឲ្យវិនាសបើទុកជាសន្មតឬជឿថាជាមង្គល ក៏គង់នៅជាអពមង្គលតាមធម្មតាដូច្នោះឯង, យើងទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែជាអ្នកត្រូវការដោយមង្គល, ប្រយ័ត្ន ! ក្រែងលោភ័ន្តច្រឡំលើអពមង្គលទៅវិញ ! ។ ប្រើជា គុ. ផងក៏បាន “ដែលប្រាសចាកមង្គល, ដែលឃ្វាងផុតពីមង្គល” : អំពើអពមង្គល; មនុស្សអពមង្គល (វេវ. អបមង្គល; ព. ផ្ទ. មង្គល ។ ម. ព. អបមង្គល ក្នុងពាក្យ អប និ. ផង) ។