អភិនេស្រ្កម៍
អៈភិនេស សំ.; បា. ( ន. ) (អភិនិឞ្រ្កមក; អភិនិក្ខមក) អ្នកដែលលះទ្រព្យសម្បត្តិហើយចេញទៅប្រព្រឹត្តព្រហ្មចរិយធម៌ ឬអ្នកចេញបួស, បព្វជិត (ព. កា.) : កុំទុកចិត្តបរទេស កុំទុកចិត្តអភិនេស្រ្កម៍ កុំទុកចិត្តអភិប្រាយ ប្រើទំលែងខ្ពស់ រំពឹងឲ្យឆ្ងាយ ស្ដាប់ពាក្យបរិយាយ បណ្តាំមេជី (សាស្រ្តាច្បាប់រាជនេតិ; ម. ព. អភិនិស្រ្កមណ៍ ផង) ។